Een collage van een lichtgouden achtergrond met babyfotootjes in en rond Amsterdam. Met de tekst, als de lente komt en Hollands welvaren

Als de lente komt….

In het voorjaar is het zalig om op de Amsterdamse marktjes langs de kraampjes met bloemen te lopen, op de hoek van een café een terrasje te doen. Bakkie koffie?  Ja, Amsterdam, ik mis je.

Mijn opa kon nog geen weekend zonder zijn geliefde Amsterdam en er ging geen week voorbij zonder dat hij een maatje in zijn keel liet glijden bij de kraam op de Albert Cuyp, lekker met uitjes en zuur. Hij leerde me klaverjassen en gewoon plezier hebben, gewoon omdat het zo hoorde.

Zijn vaste uitspraak was wel “Arbeid adelt”, dus met andere woorden niet op je luie krent gaan zitten, daar wordt je geen goed mens van. Toen hij een stuk in de tachtig was reed hij nog tientallen km met zijn fiets van Amsterdam Zuid naar Halfweg en Haarlem.

In december, op de begrafenis van de moeder van mijn vriendin eindigde de zus haar woorden met “mams nu ben je weer terug op vertrouwde Amsterdamse bodem”.  Na 30 jaar zo goed in België gewoond te hebben realiseerde ik me met een schok dat ook voor mij de Amsterdamse bodem vertrouwder zou aanvoelen. Ik die dacht overal te kunnen wonen, zou duidelijk niet overal willen sterven.

Amsterdam dus, terug op vertrouwde bodem en de dienst mag in hetzelfde zaaltje als van mijn moeder en de moeder van mijn vriendin. Wel nog niet zo snel, er valt nog veel te beleven. En liefst regelmatig in Amsterdam.

Dertig jaar geleden stapte ik in Bonheiden voor het eerst over de begraafplaats en keek naar een steen van een overleden meneer. Op dezelfde steen onder zijn naam stond die van zijn vrouw met haar geboortedatum en dan een streepje, dus nog geen overlijdensdatum. Die moest nog komen. Ik vond dat zo creepy en sprak erover met een dame. Zij had daar haar eigen gedacht over “wat er ook met me gebeurt ik heb mijn eigen plekje”. Bij leven en bij dood en zo kun je het natuurlijk ook zien.

Zouden andere mensen ook gedachten hebben als ik, want stilletjes is het toch nog altijd een beetje taboe.  Ik ben daar best wel een beetje nieuwsgierig naar.

Love,

Berries

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.