Amsterdammertje

Dat het de lieve stad blijft die het is….

Eberhard van der Laan. Een laatste wens voor de Amsterdammers en de stad waarin ze wonen. Iedereen die denkt dat Amsterdammers lief en meegaand zijn, slaat de plank mis. Ook deze burgervader was geen doetje. Ook niet in taalgebruik. Maar je krijgt zelden een mes in je rug van een Amsterdammer. En dat is lief.

Na meer als een kwart eeuw draag ik nog het gevoel dat het geen stad is voor lafaards. Eerlijkheid vraagt iets.  Er komt  een berichtje langs van ik denk  ”Julie”.  Ze mocht al even geleden naast Eberhard zitten en een stukje uit het dagboek van Anne Frank lezen. Ze schrijft nu over haar vader die de dans ook niet ontsprong. Net als opa. Voor longkanker heb je geen woorden. Het eindigt. Des te mooier zijn haar jonge woorden. Over  leven.

Mijn grootvader verjaarde op dierendag en hij hield van ze. Ook al rolde er  regelmatig een uitspraak uit zijn mond. “Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding”. De aard van
een beestje kun je niet veranderen.” Wat je ook aandoet je blijft wie je bent. Als je voor een
dubbeltje geboren bent word je nooit geen kwartje”. Nog zoiets. En “van een mooi bord kun je niet eten!”.

Ja, mooie sier verdwijnt soms als sneeuw voor de zon. En dan….

Voel ik me meer geliefd als ik recht voor mijn raap te horen krijg dat het onzin is wat ik  uitkraam. Daar word je warm van.  Dat is lief. En verdraagzaam. Diplomatie werkt alleen als er voor altijd gezwegen wordt. 

Een stuk in de 80 richting Haarlem fietsen. Dat is stoer. Maar geen dag zonder draaiorgel kunnen. Dat is voor watjes. Weten wat je niet kunt missen en daarvoor durven uitkomen voelt sterk.  lief ook.

Het gevoel dat mensen bij je achterlaten is wat blijft. For ever.  Daarom houd ik van je. “Lief Amsterdam”

Zaterdag kijk ik even naar boven om ze op wolkjes te zien tafelen. Met een maatje en een neutje. En zonder slappe thee. Misschien een sigaretje en een Panter sigaartje. Volop genieten. Daar maakt het niet meer uit.

Santé.

“Op Amsterdam en de Amsterdammers”.


Love
Berries

3 comments:

Die van dat bord in mijn grootmoeder (ons moe ) haar versie: ‘maar manneke, van een schoon tafel alleen kunt ge niet eten’. En …’papier is geduldig’ waarmee ze bedoelde dat je niet altijd moest geloven wat er op een foto/reclamefolder stond.

Is dat je opa op de foto. Je zoon trekt er heel er op.

Mijn vader is ook gestorven aan longkanker. Ik kon mijn moeder toen niet mee naar het ziekenhuis nemen. Dat mocht ze niet zien. Het was waarschijnlijk fout van mij. Maar wat is juist in zo een situatie. Gelukkig vervagen met de tijd die lelijke beelden en komen de grappige en warme herinneringen terug boven, en kan je die koesteren. Mijn moeder en vader waren alle twee mensen die echt konden genieten van de kleine dingetjes en nooit grote sier. Het simpele eenvoudige leven.
Voke: grote brede mens met een klein hartje
Moeke: klein, mager vrouwtje met GROOT hart
Ze vulden elkaar perfect aan.
Xxx

Beantwoorden

Spreekwoorden zijn zalig. Je zult het wel goed gedaan hebben. “Je kunt niet meer doen als je best”. Nog zo een:-). Mijn moeder deed haar best voor mijn grootvader. Maar dat spreekwoord vergat hij wel toen zijn gezondheid achteruit bleef gaan. Voor mij was hij de opa zoals je wenste en dat draag je voor altijd mee. En dat je ouders elkaar zo perfect aanvulden gaat nooit meer uit je hart. Genieten van kleine dingetjes getuigt van grootsheid. Zo voelt het toch. xxx

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.